مقالات

*کونته – پریشیچ؛ وصال یار*

انتقال ایوان پریشیچ به لندن ساختار شکنانه ترین جا به جایی تابستان بود.
خرید یک وینگ بک سی و سه ساله برای تاتنهامی که به سرمایه گذاری روی جوانان معروف است کمی عجیب به نظر می آید.

البته وقتی که شخصی مانند کونته (مربی عاشق وینگ بک) هدایت آنها را به عهده دارد هر چیزی ممکن است.
ایوان پریشیچ که در سالهای آخر کریر خود قرار دارد، نگرانی های زیادی رو با توجه به سن و پستش به وجود آورده است.
بازی کردن توی لیگی پر فشار که در آن به استقامت و تحرک بالا نیاز است و سبک بازی هجومی کونته را کنار هم بگذارید تا متوجه شوید کار بازیکن کروات در باشگاه جدیدش چه قدر سخت هست.
دردسر دیگر یکی از بهترین بازیکنان فصل پیش اینتر، عادت کردن به سبک بازی در ایتالیاست.
سرعت بالای فوتبال انگلیس باعث شده که هیچ وقت انتخاب خوبی برای بازیکنان شاغل در سری آ نباشد و این وضع برای وینگ بک ها بدتر هم هست.
از بین ۱۷ دفاع کناری، فقط کانسلو و تا حدودی تومیاسو توانستند روزهای خوبی در انگلیس داشته باشند.
این موضوع در حالیست که امثال امرسون، کوادرادو، دارمیان و زاپاکاستا یا ملی پوش و یا جز بازیکنان تاپ سری آ به حساب می آمدند.
پرسینگ شدید و فوتبال پر فشار چیزی‌ هست که معمولا در سری آ نمی بینید. شاید به همین خاطر است که کانسلو (بازی ساز عمقی) و تومیاسو (فولبک متمایل به وسط) برای موفقیت در انگلیس مجبور به تغییر روش بازی خود شدند.
با این همه اما، پریشیچ برای اثبات خودش در پرمیرلیگ چندین برگ برنده دارد.
اوج دوران بازی او به بعد از سی سالگی اش مربوط می شود، او یک بازیکن چند پسته به حساب می آید و در سری آ توانسته بود ثبات خوبی پیدا کند، به شدت در حمله خطرناک است و همچنین پاسور خوبی هم هست. به همه این ها قدرت سرزنی بالا را هم اضافه کنید.
با این اوصاف پریشیچ خرید غیر منطقی محسوب نمی شود.
همچنین کونته به عنوان متخصص استفاده کردن از وینگ بک های معمولی، بالاخره می تواند از داشتن یک بازیکن با کیفیت در آن پست خوشحال باشد. مربی ای که با توجه به حضور در هر دو لیگ (سری آ و لیگ برتر)، عواقب این انتخاب را به خوبی درک خواهد کرد.

✍️ امیرحسین رحمانی، فن بال

یک دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دکمه بازگشت به بالا